Wordwarrior Tales

Creativity is a force so wild, It can make the timid feel beguiled, It sparks a fire in the mind, And leaves a legacy that's one of a kind. With every brushstroke, every word, The artist's vision is transferred, From the canvas to the page, Their imagination knows no cage. It's a flame that never fades, A light that never shades, It's a dreamer's paradise, Where the impossible becomes nice. With every note, every chord, The musician's passion is poured, Into a melody that sings, And into our hearts it rings. It's a river that never runs dry, A spark that never seems to die, It's a source of endless wonder, That leaves us in awe and thunder. With every step, every move, The dancer's grace is behooved, Into a rhythm that flows, And into our hearts it glows. It's a magic that never ceases, A power that never decreases, It's a gift that keeps on giving, And leaves us forever living. Creativity, oh how you amaze, A force that never decays, You bri...

"Digging deep inside the mine, the little girl crawled and crawled towards the hollow. She was expected to work long hours digging for mica, a shiny mineral mainly used in many cosmetic products. She was not given any protective gear or equipment, and the mine was dangerous and dark. She worked hard every day, digging through rocks and dirt with her bare hands. Months passed, and her health began to suffer. She was malnourished and weak, and she began to have trouble breathing from the dust in the mine. Her parents became worried about their daughter and went to the mine to see her. When they arrived, they found Her lying on the ground, unable to move. She had been injured in a cave-in and was badly hurt." Ram awoke once more from slumber. It's been three weeks, Ram started experiencing strange nightmares every night. In his dreams, he would see a little girl's death. At first, Ram thought it was just a bad dream, but the nightmares continued every night, and the litt...

ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ വല്ലാതെ കിതപ്പ് കൂടിയിരിക്കുന്നു. പഴയപോലെ ഓടാനും ചാടാനും ഒന്നും കഴിയുന്നില്ല. ശബ്ദത്തിന് പോലും വ്യത്യാസം വന്നു തുടങ്ങി. കാലുകളുടെ ബലക്ഷയം എനിക്കും എന്നപോലെ എനിക്ക് ചുറ്റിലും ഉള്ളവർക്കും മനസ്സിലായി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ആയിരിക്കണം അവർ ഇത്തരത്തിലൊരു തീരുമാനത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നത്. എങ്കിലും മനുഷ്യത്വം അന്യമായി തീരുന്ന തരത്തിൽ ഇവരൊക്കെ എന്തിനാണ് ഈ അവസരത്തിൽ പെരുമാറുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. അവരുടെ പ്രശ്നം എൻറെ രൂപമോ വസ്ത്രരീതിയോ പണമോ പ്രശസ്തിയോ ഒന്നുമല്ല. അവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം കണ്ടെത്താൻ ആവാത്ത തരത്തിൽ ഞാൻ തളർന്ന് പോയിട്ടുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവ് തന്നെയാവണം, ഈ അവസരത്തിൽ അവർ ഇങ്ങനെയൊരു തീരുമാനമെടുക്കാൻ കാരണം. എങ്കിലും എങ്ങനെ അവർക്കതിനു കഴിഞ്ഞു. അത്രമാത്രം അവരെ ഞാൻ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. എനിക്ക് മനസ്സിലായി എൻറെ സ്നേഹം അവർ അർഹിക്കുന്നില്ല. അത് എൻറെ കുറ്റമല്ലല്ലോ. ഒരു കാലത്ത് എന്നെയും മാത്രം വിചാരിച്ചു കഴിഞ്ഞവർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ പ്രതീക്ഷയ്ക്കൊത്ത് ഞാൻ തുള്ളി കൊടുത്തിരുന്ന ഒരു കാലം. എൻറെ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങളിൽ ആത്മ നിർവൃതിയും സംതൃപ്തിയും കൊണ്ട് നടന്ന...